En na de behandeling?

Prijzen, steunen en belonen. Vertel dat het goed gegaan is (ook al was u misschien helemaal niets zo tevreden over uw kind), geef een beloning (als de tandarts dat al niet gedaan heeft) en bewonder het werk dat uw kind heeft laten doen (ook al ziet u niet precies wat er nu gebeurd is). Daardoor steunt u het kind en bevestigt dat het echt een prestatie geleverd heeft. Ook als de behandeling een belasting was voor uw kind wil het graag horen dat het goed zijn best heeft gedaan. Natuurlijk verdient een kind dat net heel erg zijn best heeft gedaan of een inspanning heeft geleverd een extra knuffel of moet zelfs getroost worden als er iets naars was (bijv een kies trekken). Maar in de regel werkt het beter om dit kort te houden en iets leuks te gaan doen in plaats van uitgebreid samen te huilen hoe erg het was en te beloven dat u er persoonlijk op toe zal zien dat dit nooit meer gebeurt.

Wat kunt u beter niet doen?

De behandeling doodzwijgen of het kind het idee geven dat het iets helemaal verkeerd heeft gedaan. Het is sterk in ons voordeel als u geen dingen zegt of doet waardoor uw kind een negatief beeld van de tandarts krijgt. Dat voorkomt op de lange termijn namelijk angst voor de tandarts.

Meestal pakken we een kies in een leuk doosje als hij getrokken is. Het kind mag dan ook zelf de kleur kiezen. Zo ook bij Sanne. Toen we dat wilden doen sprong vader ertussen: “Geef maar hier.”zei hij beslist. En vervolgens drukte hij Sanne het nog bloederige kiesje onder de neus en zei: “Dat krijg je nou als je teveel snoept!”

Oh, en van wie heeft ze dat gekregen?......

Pa ziet natuurlijk zelf ook als een berg tegen de tandarts op, maar we moeten goed opletten dat er zo min mogelijk negatieve emoties aan de tandarts gekoppeld worden. Het is dus niet de schuld van uw zoon of dochter, maar kan wel de start zijn van extra aandacht aan een schoon en gezond gebit.

Huilen kinderen bij de tandarts?

De vraag zou eigenlijk moeten zijn: hebben kinderen stress bij de tandarts? En dan is het antwoord: jazeker. Als kinderen naar ons doorverwezen worden is er vaak iets aan de hand. En hoe goed u ook uw best doet, dat merken ze. Dus ze kunnen dan al zenuwachtig zijn als ze binnen komen, ook al heeft u verteld dat er alleen gepraat en gekeken gaat worden. En dat is niet erg. Als een kind uiting geeft aan zijn/haar stress is het voor ons des te makkelijker er iets aan te doen. Soms is een kind tijdens een behandeling dermate zenuwachtig dat het moet huilen. Ook dat is niet erg. Met name jonge kinderen die nog niet zo handig zijn met woorden zullen eerder vol schieten. Dat moeten we als team accepteren en het kind een beetje steun geven. Dan gaat de stress meestal snel weer over.